Psychologiczne konstrukty i rzeczywistość

 

Ważnym problemem jest ustalenie, czy pojęcia psychologii znikną na skutek rozwoju badań nad mózgiem – czyli czy eliminatywizm ma szansę powodzenia – czy też ulegną tylko pewnym modyfikacjom. Czy psychologia opisuje naprawdę procesy odpowiedzialne za zachowanie? Trochę uwag na ten temat spisałem poniżej, to na razie wersja robocza.

Duch W. Eliminatywizm i konstrukty psychologiczne. Rozdział w książce, UAM, maj 2018

 

 

 

Advertisements

About wduch

Google: W. Duch
This entry was posted in Kognitywistyka, Uncategorized. Bookmark the permalink.

2 Responses to Psychologiczne konstrukty i rzeczywistość

  1. zwykleciele says:

    Na razie przeczytałem pierwszy punkt. Występujące z początku zdanie

    “Pojęcia fizyczne, takie jak „energia”, „promieniowanie” czy „magnetyzm” używane są w pseudonaukowych teoriach w bezsensowny sposób.”

    jest zaskakujące w tym miejscu. Zrozumiałe dla kogoś, kto zna resztę artykułu, ale dla dziewiczego czytelnika jest kwiatkiem do kożucha. Dla odmiany, późniejsza wzmianka o bioenergoterapeutach jest ok.

    Uwaga do zdania:
    “Nie utożsamiamy się z całym organizmem, nie traktujemy wszystkich procesów w nim zachodzących jako części „siebie”.”
    Z tekstu trudno się domyślić czy jest to zarzut czy stwierdzenie faktu. A chciałbym wiedzieć, bo to ciekawe.

    • wduch says:

      To raczej opinia, bo nie mam statystyk na ten temat ani nie wiem o żadnych kontrolowanych badaniach, więc nie określałbym tego jako fakt. Opinia ta oparta jest na licznych obserwacjach, jak i odpowiedziach studentów na pytania dotyczące poczucia tożsamości. Jest też sporo prac filozofów rozważających eksperymenty myślowe, w których zamienia się tożsamość, ignorując fakt, że jest ona kształtowana w konkretnym mózgu przez interakcje ze środowiskiem. Takie pozostałości myślenia o sobie jako niematerialnej duszy, a nie psychofizycznej jedności. Ostatnio nawet Ramachandran napisał artykuł w tym stylu (The Twin Vantage Point Paradox: A Thought Experiment; Jalal & Ramachandran, J. of Mind and Behavior). Rozważania o zamianie tożsamości z bratem bliźniakiem wydają mi się rezultatem niezrozumienia skąd się bierze tożsamość. Nie jest to jakaś abstrakcyjna struktura, którą można przenieść z jednego mózgu do innego. Mózg, jego funkcjonalna struktura, to co nazwałem “dynamiczną formą” działającą na strukturze fizycznych połączeń neuronów (konektomie), tworzy poczucie tożsamości. Skąd więc to poczucie istnienia niezależnie od ciała? Widzimy świat zewnętrzny, nie widzimy swojego mózgu i procesów w organizmie, z rzadka docierają do nas sygnały na które trzeba zwrócić uwagę, bo coś się z organizmem źle dzieje. Większość czasu mamy do czynienia z percepcją i planowaniem działań w świecie, myśleniem o relacjach z innymi ludźmi. Rola ciała w formowaniu się umysłu był ignorowana przez wieki rozwoju filozofii umysłu.

Zostaw odpowiedź

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s